Kringloopboetiek

Vanmiddag liep ik de kringloopwinkel in om even te kijken of er nog iets bruikbaars was om te dragen voor in mijn atelier of naar de tuin. Ik ben zo iemand die middenin een activiteit bedenkt dat er nú iets geoogst moet worden op de tuin, of ineens zie ik voor me hoe de volgende fase van een linoleum-ontwerp verder kan gaan. Om te voorkomen dat al mijn echt mooie kleren aarde- of verfvlekken krijgen, koop ik soms kleding bij de kringloop die wel leuk is, maar waarvan het geen ramp is als er olieverf of koeienmest op terecht komt.

Met mij tegelijk liepen er twee vrouwen van ongeveer zestig binnen; eentje zei luid: ‘goh, wat een mooie winkel, net een boetiek!’ (Ik dacht dat ík veel fantasie had…) Terwijl ik zoek in een kledingrek, komt een van de twee vrouwen steeds dichterbij, en begint te zoeken in het deel dat echt recht voor mij is; ik bedoel haar mouw komt tegen die van mij aan, haar rechterschoen tegen mijn linker… Ik bedenk iets om te zeggen zoals: ‘zou je even willen wachten’, of zoiets. Voordat ik het kan uitspreken kijkt ze naar welke kleding ik in mijn mandje heb gedaan, en zegt ze (best hard): ‘zo meid, jij hebt lekker gescoord!’ Ja, ècht… ik wil iets terug zeggen, maar dan trekt ze een trui uit het rek en roept ze 20 meter diagonaal door de winkel: ‘hé Ger…is dit niet wat voor jou?’ De vrouw die Ger heet schudt intens haar hoofd en duikt iets verder achter een rek met duffe herencolbertjes, waarvan ik zeker weet dat zij of haar naasten er niet dood in gespot willen worden… De vrouw naast mij geeft niet op, ze houdt de trui nog hoger en roept: ‘maar Gèr, kíjk dan, hij is láng’.
Ger is van waar ik sta nu niet meer te zien, en ik besluit om naar de kassa te gaan, waar ik een trui van onbestemd, maar warm materiaal ga afrekenen; precies goed om in te schilderen.

Auteur: Marlies Spoelstra

Vreiland is een blog over wat ik zie in de volkstuin, en over wat ik (mee)maak in mijn atelier.