Profielfoto

Ik zat net aan tafel voor de laptop van mijn vader en zag de profielfoto die ik voor hem had ingesteld.

Na zijn overlijden in augustus vorig jaar, zijn er steeds kleine dingen die me aan hem herinneren. De eerste abrikozenbloesem aan het boompje wat ik van hem heb gekregen. De eerste spinazie die ik heb gezaaid en nu boven de grond komt. We belden elkaar over wat er op de tuin gebeurde. En vandaag dus zijn foto op zijn laptop.

Een paar weken voor het overlijden van mijn vader, waren mijn vriend en ik op bezoek om samen te eten. Mijn vader was aan het revalideren na een heupoperatie en we brachten meer tijd samen door. Deze keer hadden mijn vriend en ik roti gemaakt, en daarbij stond een potje sambal op tafel. Omdat mijn vader sinds een aantal jaren zijn reukvermogen was kwijtgeraakt vroeg ik me af of hij nog wel sambal kon proeven. Mijn vader dacht dat dat allemaal wel mee zou vallen en nam met een theelepel een schep uit de sambalpot. Dat viel hem erg tegen…

Hij keek onaangenaam verrast om zich heen naar iets wat verkoeling kon brengen maar vond niks. Ik zag de kan met water die we altijd op tafel hebben staan, en reikte die gauw aan. Ik kon het niet helpen om even een foto te maken van hoe hij de kan aan zijn mond zette in de hoop dat water zou helpen.

En die foto staat nu dus nog steeds als profielfoto op zijn laptop. Ik lachte om wat we toen meemaakten, en werd erna toch verdrietig. Het liet weer even de realiteit heel dof binnenkomen, waar hij niet meer is.

Bloemkool ‘couscous’

In het kookboek van Tom Kerridge (Tom Kerridge’s Dopamine Diet) kwam ik dit originele recept tegen voor bloemkool-couscous. Erg lekker en licht in plaats van rijst, pasta of tarwecouscous.

Na een teleurstellend recept met bloemkool als basis voor een saus bij de pasta is dit wèl heel lekker om te eten 🙂

Voor de bloemkool ‘couscous’:

Breek de bloemkoolroosjes van één bloemkool van de steel af, en maal ze in een keukenmachine fijn, tot het eruit ziet als couscous. Verdeel over een bakplaat en rooster om te drogen; 15-20 minuten. (Oven op 180-200C)

Roer het om halverwege de tijd. Ik heb de bakplaat bovenin de oven geplaatst, dat betekent dat je wel in de gaten moet houden of t niet te hard gaat. Laten afkoelen op de bakplaat tot je het gaat gebruiken.

In dit recept gaat er bij de ‘couscous’:

1/2 bosje munt, koriander en bladpeterselie fijngehakt.

Geroosterde hazelnoten, grofgehakt, 150g

2 tomaten, in blokjes

1 rode ui, heel fijn gesneden

4 eetlepels lekkere olijfolie

Geraspte schil van 1 citroen

Zeezout en versgemalen zwarte peper

Als de bloemkool-couscous een beetje is afgekoeld, meng je de rest van de ingrediënten erdoor.

In het kookboek wordt deze couscous gecombineerd met kip, maar je kunt het natuurlijk ook eten met iets anders. Ik denk dat deze salade ook heel lekker is in een wrap met bijvoorbeeld avocado.

Knoflook en spinazie

Tijdens een rondje door de tuin zag ik de eerste sprieten van de knoflooktenen boven de grond uitkomen. Ik vond het zakje met knoflooktenen dat ik mee had genomen om te planten eind vorig jaar. Helemaal vergeten. Ze zaten in een jaszak van een jas die ik alleen gebruik voor de tuin. De tenen die over zijn heb ik nu bij de andere knoflook gedaan in het mandje in de keuken. Ik zoek de mooiste, dikste tenen eruit om te planten, en die over zijn komen terecht in een lekker gerecht.

Binnen heb ik spinazie gezaaid, en die plantjes staan nu op het balkon. Gezaaid in roottrainers, dus zo weinig mogelijk verstoring van wortels als ik ze ga uitplanten. Spinazie lukt het best vroeg in het jaar of anders vanaf augustus. Zaaien direct in de grond kan ook al, en dan met fleecedoek erover tegen de ergste kou.

Wafels…

Vandaag ben ik een recept tegengekomen op een foodblog. Het is voor wafels, gemaakt met kokosmeel en kokosmelk. Dat er ook 8 eieren in gaan had me gelijk al moeten tegenhouden, maar het idee van verse wafels overheerste mijn denken.

De wafels zien er fantastisch uit, echt beauty’s.

Maar dan…. je pakt de wafel beet en merkt gelijk; een schuimige, laffe, slappe en sponzige structuur…. ik liet er een vallen van de schrik en inderdaad, het stuiterde on-wafelachtig op m’n bord. Yùk!

Een omelet in de vorm van een wafel!!! Ik vind omeletten best lekker, maar dit…

Wat een teleurstelling, als je een knapperige wafel verwacht. Ik geef toe; ik heb hardop in de keuken uitgeroepen: ‘gàt-ver-dam-me’.

Ik kan me nog voorstellen dat je een omelet er leuker uit wilt laten zien op deze manier, voor bij de full-English breakfast of zoiets. Dat zou inventief zijn.

Er staat op de site waar ik het recept vandaan heb, dat deze wafels net zo smaken als in een restaurant… Dat is dan nu wel dicht…

Nee, zo smaken ze dus niet; ze smaken als een droge omelet met wat kokosvezels erdoor.

Toch wat betrouwbaarders vinden dan zomaar een verdwaalde paleo-vegan-ik-weet-het-eigenlijk-ook-niet site.

Ik heb nog wel een poging gedaan om met meer kokosmelk en kokosmeel het ei-aandeel te verminderen, maar echt blij werd ik er niet meer van. En al die mooie ingrediënten… Typisch ‘escalation of commitment’.

Gelukkig heb ik nog een recept waar ik wèl lekkere wafels mee kan maken, dus die ga ik er weer bijpakken, en dan morgen opnieuw beginnen 🙂