Paradijsvogelplant

Vorig jaar heb ik de Strelitzia, of paradijsvogelplant van mijn vader bij mij thuis neergezet.  Al vanaf ik me kan herinneren heeft mijn vader betekenis gegeven aan het wel of niet, of apart bloeien van planten en bloemen. De chinese roos bijvoorbeeld, maakte uit dezelfde tak naast een zachtrode bloem ook een lichtroze, vlak voor mijn moeder overleed.  Dat was daar natuurlijk mee verbonden, speciaal voor haar bloeide die roos. En op de dag voor hij zelf stierf had hij een vaas met gladiolen op tafel gezet, die vooral wit van kleur waren, met naar boven toe een beetje oranje-roze. Op diezelfde dag had hij ook nog energie om het haagje dat door de gemeente was aangelegd, te vervangen door een haagje wat bestaat uit allemaal verschillende struikjes. Veel leuker natuurlijk.

Mijn moeder plantte in het voorjaar lathyruszaadjes in de grond. De plantjes klommen dan omhoog tegen de rieten matten die voor de schutting waren gezet. Naast de lichtzoete geur van lathyrusbloemen, hoor ik nog steeds in mijn herinnering de wespen aan het riet knagen, als ik in een tuinstoel op het terras zat.

De bladeren van de Strelitzia zijn erg mooi om te zien, en toch denk ik dat mijn vader dacht: tot dat er een bloem in zit mag het wel wat opgevrolijkt worden. En dus had hij een paarse vlinder van tule op een stokje in de aarde gestoken.

Nu, na ruim een jaar zag ik in de paradijsvogelplant het begin van een bloem! Vaak dacht ik dat een bloem ook zou beginnen vanuit het centrum van de plant, maar het waren telkens weer nieuwe blaadjes. Tot ik dus gisteren een punt zag uitsteken net onder een blad, uit de steel.
Zaterdag zou mijn vaders verjaardag zijn, en ik weet zeker dat hij het heel leuk had gevonden om te zien hoe zijn plant nu een bloem gaat maken.

Auteur: Marlies Spoelstra

Vreiland is de naam voor de website met mijn portfolio; en nu dus ook voor deze wordpress-blog. Ik post over wat ik zie in mijn tuin, en over wat ik (mee)maak in mijn atelier.